Maaike Visser – Eendracht Panama, 14 t/m 21 februari 2026
Medio februari stapte ik aan boord van de Eendracht voor een 8-daagse zeiltrip naar de San Blas, een eilandengroep voor de noordkust van Panama waar je normaal gesproken niet zomaar komt. Slechts een klein deel is bewoond en het gebied wordt volledig beheerd door de inheemse Guna-bevolking die hier leeft zoals ze dat al generaties doen.
Geen luxe resorts of beachclubs hier. Alleen kleine eilandjes, eenvoudige hutjes, felblauw water en witte stranden met palmbomen. Basic, maar precies dat maakt het zo bijzonder. En het mooiste: je verkent deze eilanden niet vanaf de kant, maar vanaf zee.
Eerst landen in Panama City
Om even te acclimatiseren sprak ik met twee opstappers af in Panama City. Opstappers, zo noemen ze op de Eendracht passagiers. En dat zegt eigenlijk al genoeg. We zaten twee dagen in een fijn appartement midden in de stad. Overdag deden we een fietstour langs de highlights, bezochten we het Panama kanaal en wandelden we naar een viewpoint met uitzicht over de stad. ‘s Avonds ontmoetten we op een rooftop alvast andere opstappers. Oude bekenden, nieuwe gezichten: het voelde meteen alsof we al onderweg waren.
Op weg naar de Eendracht
De volgende dag vertrokken we met een busje richting Portobelo, waar de Eendracht lag. We zagen haar al van verre liggen: de grootste Nederlandse driemasterschoener. Een echt tallship, statig en toch meteen vertrouwd.
Omdat het schip voor anker lag, werden we in groepjes aan boord gebracht. De crew stond ons al op te wachten. Wat meteen opvalt: een groot deel van de crew werkt vrijwillig. Alleen een aantal stuur- en bootsmannen en de kok zijn in dienst. De rest doet dit puur uit liefde voor het schip en het zeilen: en dat voel je in alles.
Onze hut (en waarom dat eigenlijk heel leuk is)
Onze hut deelden we met z’n vieren. Twee stapelbedden, een wastafel, smalle kastjes en een klein bankje. Dat klinkt krap, maar was eigenlijk precies goed. Je bent er toch vooral om te slapen. En juist doordat je samen zit, ontstaat er meteen een vanzelfsprekende gezelligheid. In mijn geval met dames die ik al kende van eerdere reizen en Panama City, en onze kwartiermeester Ilse. Dat maakte het extra vertrouwd.
Welkom aan boord
Kapitein Otto heette ons van harte welkom. De sfeer was meteen gemoedelijk: veel mensen begroetten elkaar als oude vrienden. En dat zegt veel: een groot aantal opstappers komt vaker terug. We kregen uitleg over de week: zeilen, eilanden bezoeken en vooral samen het schip laten draaien. Daarna werden we ingedeeld in wachten: blauw, wit en rood. Ik zat in de blauwe wacht, met Ilse als kwartiermeester.
Ilse en de blauwe wacht
Ilse kent het schip op haar duimpje. Ze doet dit al bijna tien jaar, naast haar werk als bruiloftsfotograaf. Ze legde ons uit hoe het werkt: je draait wachten van meestal vier uur en daarin doe je alles wat nodig is om het schip te laten draaien. En dat is meteen het bijzondere van de Eendracht: je bent geen passagier, maar onderdeel van het schip. Je doet actief mee.
Het ritme van de wachten
Na een eerste vrije avond begonnen we de volgende dag echt. Eerst veiligheidsinstructies: reddingsvesten, man overboord, werken met lieren en bakstagen. Daarna was het tijd om het anker op te halen en te vertrekken. De kust verdwijnt langzaam en ineens zit je midden op zee. Tijdens een wacht doe je van alles: aan het roer staan, eten serveren (zeunen), volgende wacht wekken (porren), opruimen en inruimen en helpen bij het hijsen en strijken van de zeilen. Na je wacht heb je weer vrij. Het klinkt misschien als werken tijdens je vakantie, maar juist dat samen doen op zee maakt het zo leuk.
Nachten op zee
Onze eerste nachtwacht was rond middernacht. We liepen een ‘brand en lek’ rondje om te checken of alles veilig was. Daarna stonden we op het dek: kijkend naar een hemel vol sterren. In de wijde omtrek niets anders dan zee. Magisch, er is weinig dat daarmee te vergelijken is. En ergens hoort daar ook een Eendracht traditie bij: midden in de nacht tosti’s eten. Helaas heb ik die gemist.. wegens zeeziekte.
Ja, ook zeeziekte hoort erbij
De eerste dagen waren best pittig. De deining was flink en ik werd zeeziek. Net als meerdere opstappers. Maar ook dat hoort erbij. Na een dag of twee went het en met een pilletje of, in mijn geval, een pleister kom je er prima doorheen. En als je er doorheen bent, voelt het alsof je onderdeel wordt van het leven op zee.
San Blas: ultieme bounty eilanden
Na een paar dagen varen kwamen we aan in het San Blas gebied. We werden begroet door Guna-vrouwen in uitgeholde boomstamkano’s, gekleed in kleurrijke kleding en met sieraden en verse vis te koop. We sprongen het water in, namen een frisse duik en keken uit op eilanden met palmbomen, witte stranden en kleine hutjes: het voelde bijna onwerkelijk.
Eilanden bezoeken
We bezochten verschillende eilanden, elk met een eigen sfeer. Op de Caya Holandeses gingen we aan land: rondje lopen, een zeemansgraf bekijken, drankje doen en volleyballen met andere reizigers. Alles is hier simpel. Maar de omgeving maakt alles bijzonder: helderblauw water, palmbomen en uitgestrekte witte stranden. De rust en het gebrek aan massatoerisme maakt het onvergetelijk.
Kreeft, yoga en dansen onder de sterren
Het laatste eiland – Chichime – werd het hoogtepunt van de reis. We begonnen met yoga op het strand. Een lokaal meisje deed enthousiast mee, wat het extra bijzonder maakte. Daarna snorkelen (met een pijlstaartrog!) en vervolgens een BBQ met kreeft, kip en rijst. Toen de muziek aanging, ging iedereen los. We dansten met elkaar en met de lokale bewoners, onder een sterrenhemel.
Samen afronden
De volgende dag zetten we koers terug naar Portobelo. Met alle zeilen gehesen was dat echt zo’n moment dat je denkt: dit is waarom ik hier ben. De laatste dag stond in het teken van samen afronden: schrobben, opruimen en afwassen. En ‘s avonds de bonte avond. Liedjes, acts en speeches. Maar vooral veel lachen en dansen. Wat opvalt: in een week ga je van onbekenden naar een hechte groep.
Weer aan wal
De laatste ochtend: spullen pakken, hut schoonmaken, het laatste ontbijt en afscheid nemen. Nog een beetje onwennig op de wal, met lichte zeebenen. En dan weer terug naar Panama City en uiteindelijk naar Nederland.
Weemoedig maar voldaan
En wauw wat is het weekje Eendracht snel gegaan en wat hebben we het lekker gehad!
Wat me misschien nog het meest is bijgebleven: hoe snel je in het ritme van de zee komt, hoe makkelijk je echt contact maakt en hoe bijzonder het is om samen zo’n reis te beleven.
Dit was geen gewone reis. Dit nodigt uit voor nog een keer. Ik zeg dan ook vol overgave: Eendracht tot de volgende keer!
